In de kauwgomballenstudio’s worden de repetities van “Hamlet” gehouden. Op weg naar het industrieterrein waar de studio’s zich bevinden vraag ik me af wat ik kan verwachten. Shakespeare, zoveel is me bekend, maar wel met een eigentijds tintje. Ik ben benieuwd. Als ik binnenkom stuit ik op een grote tafel die vol ligt met kopjes, dozen, haarspeldjes, telefoons en heel wat schoenen. Hier wordt gewerkt, zo veel is duidelijk. En dat blijkt ook, want iedereen is in opperste concentratie zich aan het voorbereiden op de grote doorloop die gepland staat.

De acteurs maken zich klaar voor de doorloop zoals acteurs dat doen; allemaal op hun eigen manier, in hun eigen zone. Ze doen ademshalingsoefeningen, kletsen nog een beetje, springen in het rond of nemen even een momentje voor zichzelf. Ze hebben er zichtbaar zin in; de zeven acteurs lijken op jonge puppy’s die naar buiten willen en, als toeschouwer, voel je dat ze trots zijn op wat ze bereikt hebben.

En dan komt het moment, waar we op gewacht hebben; het stuk begint. Gelijk wordt je gegrepen door het stuk. De teksten, gemaakt door Brainpower en veelal rijmend, brengen je in een soort trance. Het loopt zo lekker, je blijft luisteren. Want de tekst, daar draait het om. Rede en spel wisselen elkaar af. Hele monologen worden afgestoken, maar er zijn ook prachtige dialoogjes die heel kunstig in elkaar worden gevlochten. De tekst is gemoderniseerd, wat bij mij visioenen oproept van bejaarden die af en toe tussen hun tekst het woord “swag” doorgooien, maar niets is minder waar. Niemand probeert cool te doen, zich anders voor te doen, nee, het is gewoon, normale taal, zoals jij en ik spreken.

Het stuk blijft verrassen, je blijft geboeid. De opbouw naar de climax wordt alleen maar groter. Het stuk is ook heel herkenbaar, iets wat je misschien niet zou verwachten van Shakespeare. De relatie tussen Hamlet en Ophelia grijpt je. Het is een strijd tussen liefde, gekte en verdriet. Want wanneer blijf je bij iemand, zelfs als het je zoveel verdriet doet? Waar ligt de grens tussen gekte en houden van?

Als de doden vallen en het stuk tot een climax komt zit je als toeschouwer met open mond te kijken, in greep van het meesterlijke spel van de acteurs. Heftig, maar mooi. Daarom werkt regisseur Peter Pluymaekers ook zo graag met de stukken van Shakespeare. “Het zijn universele stukken die in alle tijden herkenbaar blijven. Het blijft actueel.”, zo zegt Pluymaekers.

Het stuk blijft verrassen. Er komt rap, dans en heel veel emotie voorbij. Zelfs in deze doorloop, die nog zonder decor, zonder kostuums wordt gespeeld zijn de paar aanwezige toeschouwers al helemaal in de ban van het stuk. Een meesterwerk om niet snel te vergeten.

Hamlet gaat in premiere op 30 september in Theater Bellevue. Wij mogen twee vrijkaarten weggeven! Winnen? Like dit artikel op Facebook en maak kans!