In 2012 lanceerde hij zijn Facebookpagina. Waar hij eerst begon hilarische quotes van leerlingen te delen met vrienden, deelt hij ze sindsdien met heel Nederland. En Nederland hield ervan: hij werd zo’n succes, dat er een jaar later een boek van hem uitkwam. Hij wordt tegenwoordig beschouwd als de hipste leraar van Amsterdam, zo niet van het land.

Over wie kunnen we het anders hebben dan meester Bart. Het is rond elf uur ‘s ochtends als we met de 33-jarige leraar hebben afgesproken. Vol verwachting vragen we ons af hoe hij nou in het echt is. Ietwat later dan afgesproken loopt Bart op een zonnige zaterdagochtend het café aan het Leidseplein binnen. “Ik was nog even aan het sporten, sorry!”

Columns
Meester Bart staat sinds 2008 voor de klas. Toen al verzamelde hij bepaalde uitspraken van leerlingen. “Ik ben ze op gaan schrijven in een schriftje en dat liet ik af en toe lezen aan een vriend of familielid. Ze zeiden dat ik dat met meer mensen moest delen, dus dat ben ik via Facebook gaan doen.” Hoewel hij eerst huiverig was, hapten alle media toe toen Barts Facebookpagina eenmaal live stond. Eén krant benaderde hem zelfs of hij columns wilde schrijven. En columns liggen meester Bart wel. Met zijn columns, die hij eerst voor de krant schreef, maar tegenwoordig voor zijn eigen Facebookpagina, wil hij een beeld schetsen van het Nederlandse onderwijs. Iets waar we, volgens hem, allemaal mee te maken hebben. “We zitten er zelf in, hebben er in gezeten of hebben kinderen die er in zitten. We kennen het onderwijs allemaal en willen allemaal dat het zo goed mogelijk is.”

Herkenning
In het doen en laten van zijn eigen leerlingen herkent meester Bart zichzelf als middelbare scholier. Daarom kan hij ook niet boos worden wanneer zijn leerlingen met nieuwe, onzinnige smoesjes komen als ze bijvoorbeeld te laat zijn. “Dat kan ik alleen maar grappig vinden, al moet zo’n leerling uiteindelijk wel gewoon een telaatbriefje halen.”
Hoewel zijn vrij zachte stem en helderblauwe ogen hem vrij braaf doen voorkomen, was meester Bart in zijn jongere jaren totaal niet braaf. Hij spijbelde veel, werd er vaak uitgestuurd en had vaak mot met docenten. “Ik zat toentertijd op een mavo met docenten die, voor mijn gevoel, niet gewend waren om mavoleerlingen les te geven. Dat maakte ook dat ik al die dingen kon doen.”

Betrokkenheid

Het spijbelen heeft hem uiteindelijk parten gespeeld. “Er werd niet genoteerd of ik aanwezig was op de middelbare school, dus dan krijg je veel vrijheid en pak je die ook. Later, op het mbo, werd verwacht dat je met de verantwoordelijkheid voor vrijheid om kon gaan en ik kon dat niet.” Zelf is hij, als docent, wél streng tegen spijbelen: als een leerling spijbelt, worden meteen de ouders gebeld. Iets wat hij echter zelden doet, is uitsturen. “Ik vind dat je als docent, wanneer je iemand eruit stuurt, een wedstrijd hebt verloren, die je niet eens aan moet willen gaan.” Juist omdat hij het zelf heeft gemist, geeft Bart erg om betrokkenheid van docenten bij hun leerlingen. Bart is mentor, maar vindt dat sommige mentoren het fout doen. “Er is een verschil tussen contact maken met de kinderen en oprecht geïnteresseerd in ze zijn.” Hij vergelijkt het mentorschap met de rol van een vader of moeder in de klas. “Als je die rol niet op je wilt nemen, moet je geen mentor zijn, vind ik.”

WhatsApp
Bart deinst er niet voor terug om zijn mentorschap en privéleven te vermengen. “De leerlingen moeten mij zien als mens en niet per se als docent.” Op een gegeven moment postte Bart op zijn Facebookpagina een screenshot van een WhatsApp-gesprek met een leerling – wel met naam en foto gemaskeerd. Op het gebruik van WhatsApp kwamen enkele negatieve reacties. Bart snapte deze reacties niet. “WhatsApp is zoveel sneller en toegankelijker dan bijvoorbeeld e-mail. Ik vind het dan niet zo gek dat je met je leerlingen whatsappt.” Toch stelt hij grenzen aan zijn bereikbaarheid. “Alleen voor mijn mentorleerlingen wil ik op die manier bereikbaar zijn. Ik bepaal ook zelf wanneer ik antwoord op hun berichten. ” Bart geeft sowieso niet veel om ophef die ontstaat op sociale media. “De één is het ergens niet mee eens, de ander wel. Het is je goed recht om daar iets over te zeggen, net zoals ik mijn post mag plaatsen.”

Respect
De persoon Bart verschilt nauwelijks met de docent Bart, zegt hij zelf. Hij toont zijn zwaktes voor de klas, maar vindt dat eigenlijk iets normaals. “Als ik iets vertel, dan weet ik dat het binnen de vier muren van het lokaal blijft en leerlingen tonen daar eigenlijk veel respect voor. Dat is heel mooi.” Bart haalt zelf wel uitspraken van leerlingen buiten die vier muren. Dat is immers waar het succes van zijn hele Facebookpagina op gebaseerd is. “Maar ik zal nooit de naam van iemand noemen. Namen die ik heb genoemd, zijn verzonnen. En leerlingen geven altijd toestemming om hun quotes te plaatsen.”

Bijlmer
Bart geeft les op de OSB, een school in de Bijlmer – een wijk die vroeger erg negatief in het nieuws was en als ‘achterstandswijk’ werd bestempeld. Zelfs nu nog lopen inwoners van deze wijk tegen vooroordelen aan. “Het is ooit een keuze van mij geweest om daar te werken en dat is een goede keuze geweest.” Op de vraag of Bart denkt dat het feit dat hij lesgeeft in de Bijlmer zijn pagina populairder maakt, zegt hij dat hij zelf een school in de Bijlmer niet anders beschouwt dan een school in bijvoorbeeld Oldenzaal of Deventer. Hij is wel van mening dat de cultuur binnen een school verschilt tussen scholen onderling, wat weerslag heeft op de leerling. “Kinderen in heel Nederland lijken wel op elkaar, maar zijn tegelijkertijd weer heel anders.”

Superheld
Hoe zit het met Barts status op zijn eigen school? Is hij tot superheld verheven op de OSB? Hij hoopt zelf van niet. “Ik probeer de beste versie van een docent te zijn, dat maakt mij geen superheld. Of alle docenten zijn superhelden, dan ben ik er ook één.” Bart vindt zichzelf een goede docent, maar kijkt altijd naar waar het beter kan. “Ik ben niet zo organisatorisch en ik bereid niet altijd mijn lessen voor. Dat zou wel beter kunnen.”

Passie
Toen Bart nog een jonge scholier was, zei een docent al tegen hem dat hij later in het onderwijs zou belanden. Bart heeft deze docent in zijn gezicht uitgelachen, maar de docent heeft zijn gelijk gekregen. Het verbaast Bart ook niet. “Meer dan de helft van mijn familie heeft in het onderwijs gezeten of zit er nog in, dus het komt wel ergens vandaan.” Bart heeft echter ontdekt dat hij een andere passie heeft: schrijven. Schrijven is ook erg fijn bij het verwerken van de aangrijpende verhalen die Bart wel eens op zijn werk meemaakt. “In het begin kwam ik thuis met hoofdpijn en kon ik er bijna verdrietig van worden. Ik had geen idee, je wordt op de lerarenopleiding daar niet op voorbereid.” Dit soort verhalen deelt hij ook wel eens op zijn pagina. Een voorbeeld is het verhaal van een meisje dat zwanger was en verlaten was door haar ouders. “Ik kies ervoor om stukken te delen met anderen wanneer ik vind dat anderen ook iets moeten weten of als ik denk dat zij daar behoefte aan hebben.”

Dromen
Bart noemt zichzelf een optimist. Hij ziet het echter soms ook als een zwakte van zichzelf. “Soms heb ik wel moeite om realistisch te denken. Maar ik probeer altijd zo min mogelijk negatief te zijn.” Hij is niet het type om een hele dag in bed door te brengen. “Ik sta altijd vroeg op, terwijl mijn vriendin nog ligt te slapen.” Gelukkig voor Bart heeft hij nog nooit dromen hoeven laten varen. Hij droomt ervan om ooit nog een eigen school te openen, al maakt het hem niet uit waar dat is. “Ik zit in elk geval niet vast aan Amsterdam.” Over tien jaar ziet Bart zichzelf, echter, waarschijnlijk nog steeds lesgeven. En hoogstwaarschijnlijk ook nog steeds op de OSB. Maar daar komt hij al snel weer op terug: “Alles ligt nog open. Wie weet ben ik over tien jaar wel in een ander land. Ik kan immers ook niet te lang hetzelfde blijven doen.”

Nooit vertrek je echt
Er viel ons iets op aan Bart, namelijk een tatoeage op zijn arm: Nooit vertrek je echt. “Die heb ik opgedragen aan mijn moeder. Ik ben een paar mensen verloren in mijn leven en dit is een toewijding aan hen.” Bart heeft nog een tatoeage: Het leven is een feest. Een kreet van zijn moeder. “Zij was iemand die zoveel mogelijk uit het leven wilde halen, ook toen ze heel ziek was.” Dat is iets wat indruk op Bart heeft gemaakt en wellicht wel zijn optimisme heeft gevormd. “Ik probeer in ieder geval het positieve uit mijn tegenslagen te halen.”

Genieten
Bart is ook een motivational speaker op evenementen als TEDx. Wij vroegen hem wat hij zou zeggen als hij voor een groep jongeren zou staan. “Ik zou hopen dat zij het meest uit hun jeugd proberen te halen, hoe breed je het ook hebt. Genieten van wat je hebt.” Bart voegt eraan toe dat je altijd je best moet doen om jezelf te verbeteren, maar ook trots moet zijn op wat je doet. Of Bart dat zelf in de jaren ’90 heeft gedaan? “Ja. Ik heb verkeerde keuzes gemaakt, maar daar heb ik ook van geleerd. Dat is een proces waar we, denk ik, allemaal doorheen gaan. Maar dat is niet erg. Je kunt niet alleen maar goede keuzes maken.” Met deze inspirerende woorden vertrekt Bart naar zijn volgende afspraak. “Ik zou immers de laatste zijn van wie je kunt zeggen dat-ie niet druk is,” zegt hij met een lach. We hebben gemerkt dat er zoveel meer zit achter Barts Facebookpagina, met de kenmerkende hilarische quotes en lange columns. Zodra je de achtergrond ervan kent, begrijp je plots deze quotes en columns veel beter.

Bekijk nu zijn quotes en columns op zijn facebookpagina: facebook.com/meesterbartschrijft