Geen gezeur meer aan je kop over dat je je kamer moet opruimen, de hond moet uitlaten of je telefoon moet inleveren voor het slapengaan. Op jezelf wonen, daar droomt iedere scholier toch van? Lekker kunnen doen waar je zin in hebt, zelf bepalen hoe laat je thuiskomt en wat je eet en nachtenlang kunnen Netflixen zonder dat je ouders opeens om half vier binnenstormen terwijl je net bijna klaar bent met het nieuwe seizoen van Orange is the New Black: klinkt bijna te mooi om waar te zijn, toch? Dat is het ook. Natuurlijk is het een verademing zonder dat gehijg in je nek, maar er is van alles waar je eigenlijk helemaal niet over nadenkt als je nog thuis woont. Ik zet voor jullie de dingen op een rijtje waar ik, op mezelf wonend in Florence voor vier maanden met vier huisgenoten, tegenaan liep.

Wassen
Ik moet eerlijk bekennen: ik had nog nooit een wasmachine gebruikt. Voordat ik wegging had mijn moeder wel een poging gedaan om het aan me uit te leggen, maar ik zat met half oog toe te kijken terwijl ik dacht: “Als die strakke jeans maar schoon en droog is voor morgen.” Eenmaal in Florence stuurde ik bijna elke keer als ik ging wassen mijn ouders een appje: “Moeten lakens nou op 40 graden? Oh nee, fuck, op 60, ik heb het al op 40 gezet… even opnieuw instellen, denk je dat het heel erg is?”

Toen ik eindelijk de wasmachine zelf onder de knie had, kwam het volgende probleem: regelmatig wassen. Thuis was mijn bed als ik weer van de ene naar de andere ouder ging altijd ‘gewoon’ verschoond, maar hier realiseerde ik me na twee weken dat de magische elfjes die dat altijd voor me deden me opeens in de steek hadden gelaten. Laatst bevond ik mezelf ook in de situatie waarin ik nog precies één schone sok had. En toen mijn moeder een tijdje geleden op bezoek kwam en me vertelde dat het heel onhygiënisch is als je niet om de vier dagen je handdoek vervangt, moest ik ook even slikken. Oeps.

Koken
Ik houd van de Italiaanse keuken, vooral van pasta. Voor mij was het dus simpel: ik vervang gewoon brood door pasta én ik eet ’s avonds ook pasta. Perfect. Tot ik na drie weken geen pasta-pesto meer kon zien en me realiseerde dat het toch wel tijd werd om ook wat groenten in huis te halen. Daarnaast appte ik mijn ouders soms van de supermarkt tot mijn bord. “Denk je dat dit lekkere kaas is?” “Wat betekent het als het worstje aan de binnenkant nog roze is? Is dat erg?” Ze lachten zich soms helemaal dood. Het hoogtepunt was: op afstand een omelet bakken. Met angst voor salmonella stuurde ik ongeveer elke twee minuten een foto: “Is die al gaar?”

Hygiëne in huis
Toch wel één van de punten die de meeste spanning oplevert bij mij in huis: de afwas. Als je een vaatwasser hebt, lucky you, maar zelfs dan moet het ook maar van het aanrecht naar de vaatwasser verplaatst worden. Hoe vaak mijn huisgenootjes wel niet foto’s in onze appgroep sturen met de vraag: “Van wie is dit?” Waar ik vroeger misschien zonder erbij na te denken mijn vieze bord gewoon in de gootsteen zette, begon nu de realisatie te komen dat ook daar geen magische elfjes zomaar op af komen om het voor me schoon te maken.

Hetzelfde geldt voor schoonmaken in huis, iets waar ik om eerlijk te zijn bijzonder weinig aan heb bijgedragen, omdat het gewoon (nog) niet in mijn systeem zit. Misschien is dat heel verwend, maar ook daar dacht ik niet zo over na, tot ik een keer na mijn les thuiskwam en zag dat mijn huisgenoten samen een grote schoonmaak hadden gehouden. Nu doen ze dat meestal ook als ik er niet ben, dus het is niet helemaal mijn schuld… toch?