Op een dag word je wakker met een leeg gevoel. Is het honger? Is het dorst? Eenzaamheid misschien? Maar geen boterham, kopje koffie of uitje met je vrienden vult het gat. Wat is het dan toch, wat zo aan je knaagt? Het is iets wat iedereen in zijn leven overkomt. Geen mens slaat het over, maar het komt nooit op hetzelfde moment bij ieder individu aan. Het is ook niet even sterk bij iedereen. Het veroorzaakt bij sommige een levensverandering en bij anderen slechts de aankoop van een motor.

Ik heb het natuurlijk over de grote vraag; ‘wie ben ik?’ of (in het Engels) ‘who am I?’. Deze ‘who am I’ vraag noem ik zelf ook wel je whomaimomentje. Soms begint deze in de puberteit, soms wordt het ook wel een midlifecrisis genoemd en soms word je er op een dag zomaar ineens mee wakker. Om de vraag te kunnen beantwoorden gaat de mens dingen uitproberen. De eerste fase begint meestal bij het uiterlijk. Eerst slechts een nieuw truitje (‘goh oranje, dat heb ik nooit gedragen’) en vervolgens een hele make-over. Van burgertrut of kalende middelbare kerel tot punker, hippie of stijlvolle houthakker.

Bij dit nieuwe uiterlijk hoort natuurlijk nieuw gedrag. Dit luidt ook meteen de tweede fase in: een nieuwe houding voor de nieuwe jij. Misschien gaat de zelfverwezenlijker op reis, schrijft een boek of zoekt nieuwe vrienden of een nieuwe baan. Je grenzen verleggen daar gaat het in deze fase om; out of the box denken, buiten je boekje gaan, avontuur!

Dit alles (fase één en twee) gaat niet zonder het in gedachte houden van de publieke opinie. Wat is de reactie van anderen op de nieuwe jij? Wordt de nieuwe zelfzoeker geaccepteerd als persoon? Het is een constant balspel tussen de verwezenlijker en de observeerder. Alles wat niet geaccepteerd wordt, wordt aangepast of juist niet; actie…reactie…actie…reactie…

En als je jezelf dan volledig hebt omgegooid, het schip des levens 180 °C hebt laten draaien, dan komt fase drie: de zelfreflectie. Past het nieuwe zelfbeeld bij de persoon of was de hele reis, het avontuur, alleen nodig om weer terug te keren bij de eerste identiteit? Bij sommigen zal de vraag nooit beantwoord worden, bij anderen heel snel en soms verandert er veel en soms ook niet.

Waarom toch al die moeite voor een nieuwe zelf? Waarom heeft eenieder zijn eigen whomai momentje?  Misschien omdat de mens geen duidelijk doel heeft in het leven. Voortplanten is niet nodig en overleven doen we toch wel, dus wat  er dan nog over blijft is  een grote zoektocht. Een zoektocht met een vaak onbeantwoordbare vraag, eentje die je bezig houdt en constante veranderingen vereist. Wat is er doelgerichter en toch onvervulbaarder dan je eigen, individuele, private, subjectieve, hoogstpersoonlijke whomaimomentje?